Rozprawiali mi moja babka, że podobno koło 1447 roku przejyżdżoł tyndy kupiec Radost. Wioz towary z połednia na północ, drogom kaj teraz jest ul. Pszczyńsko. Roslasło mu sie koło i musioł przistanyć. Łogromnie sie mu tu spodobało. Były tu pjykne lasy, stawy przeplecione groblami, no i na dobrze tu łostoł. Wykarczowoł konsek lasu i postawił se chałpa.

Potym prziśli inksi ludzie, też wyciyni las, zrobili z tego pole, a ze stawów łąki.
Bez pojszczodek wyryli krzikopa, kero jest do dzisiej, woda spływo ze spadym, a łąki nazywajom sie Spólnik.

Radost ponoć był bardzo dobry i wesoły chłop, rod śpiywoł bez to ludzie nom fest pszoli. Jak sie łożynił to ludzi zaczyno przibywać i tak pomału powstała wieś kerom łod piyrszego miyszkańca nazwali Radostowice, a to jego śpiywanie to nom chyba w testamyncie łostawił.

Bo jak babka działali masło maśniczkom to śpiywali, ziymioki szkrobali, śpiywali, krowy paśli to żodyn nie padoł dziyń dobry jyno „śpiywej se” i tak przi kożdej robocie. Chopy też jak pole łorali to śpiywali abo gwizdali.

Po godnich świyntach karlusy chodzili po kolyndzie i wyspiywowali gospodarzom, żeby im sie konie dobrze chowały, krowy dużo mlyka dały, cery gibko powydowały i żeby im sie dobrze wiodło w Nowym Roku.

Na wielkonoc dziołszki z goiczykym chodziły i też śpiywały, zawsze im tam coś skapło, abo jajco, abo pijondze.
W maju przi Bożej mynce ludzie litanije do Najświyntrzej Paniynki śpiywali, na weselach, nawet jak wto umar to mu taki modlitwy za jego duszyczka śpiywali i tak jest do dzisiej.

Baby 30 lot tymu założyły zespół i piyknie śpiywajom, a tych piyśniczek to chyba majom ze 150. Majom tyż szumne łachy po swoich matkach, babkach i pokazujom jak sie to piyrwej chodziło i co sie spiywało. We szkole też momy zespół kery sie nazywo „Radość”. Myśla, że założyciel naszej wsi patrzi z nieba i sie raduje, że śpiywani u nas nie zaginie.

Padali mi też babka, że kole roku 1860 na tych terynach panowała zaraza. Dużo ludzi pomarło, a kerym sie udało przeżyć to kole swoich chałpów  postawili kapliczki abo łobrozki, nikiere przetrwały do dzisiej jest ich 11 z tego 5 w lesie bo radostowice majom dużo lasów kere sie ciongnom aż do Kobiora. Som też tam miyndzy innymi po to żeby sie w lesie nie stracić.

Późni sie tu łosiedliły bogate żydy, wybudowali młyn (tam kaj teraz jest piekarnia), późni za nimca był tam sklep, a jego właściciel nazywoł sie Kropka. Po wojnie była tam poczta, a teraz fajno piekarnia. Na gorce koło krziża inkszy żyd wybudowoł piyntrowy dom potym to sprzedoł niymcowi kery sie nazywoł Borzucki, a tyn sprzedoł Mamokom.

Po wojnie może 15 lot była tam karczma kaj były wesela i muzyki, jaiś czas był też tam sklep, a teraz som miyszkania. Blisko szynku po przeciwnej stronie była yno mało chałpka kaj był, harest, potym kuźnia, a późni miyszkali tam ludzie starzy i samotni. Teraz już ji ni ma.

Po wojnie w całej wsi było kole 120 chłopów, a teraz biyda policzyć. Dużo się zmiyniło ze wsi rolniczej jest prawdziwe zielone miasteczko.

W latach 1935-1938 wybudowali nom stacyje kolejowom,
w 1957-1958 pociągli sztrom i zaświeciła się żarówka,
w 1990 nowom szkołe i przedszkole postawili.
W 1986 wybudowali my se kościoł, momy sklepy i nie muszymy po kożde psińco jechać do miasta. Momy kaj żykać, coby sie nom dobrze do kupy razym żyło i śpiywami nie zaginyło.

 

„Jak powstały Radostowice”. Opowiadanie napisane przez Panią Jadwigę Hlubek

Dodaj komentarz